Mijn verhaal

Sinds ik 26 jaar geleden mijn eerste bevalling begeleidde als verloskundige, houdt één vraag me bezig: waarom lijkt het bij de ene vrouw zoveel makkelijker te gaan dan bij de andere? In België werkte ik vooral in ziekenhuizen. Ik zag veel interventies. Veel vrouwen die onzeker waren, gespannen, bang om het verkeerde te doen. Toen ik later in Nederland ging werken, zag ik iets anders. Vrouwen die thuis bevielden. Die vertrouwden op hun lichaam. Op zichzelf.

Van boerderij tot binnenschip, van asielzoeker tot internist — ik begeleidde vrouwen met de meest uiteenlopende achtergronden. En telkens opnieuw viel me dit op: wanneer vrouwen verbonden waren met zichzelf, verliep alles soepeler. Niet omdat het minder intens was. Maar omdat ze wisten hoe ze bij zichzelf konden blijven. Ook wanneer het spannend werd. Ook wanneer het anders liep dan verwacht.

In de loop der jaren zag ik dat vertrouwen afnemen. Er kwam meer informatie. Meer protocollen. Meer lijstjes. En tegelijk: meer onrust. Vrouwen die alles lazen, alles wilden begrijpen — maar zich juist onzekerder gingen voelen. Misschien herken je dat wel. Dat je hoofd vol zit, terwijl je eigenlijk verlangt naar rust en helderheid. Dat je weet wat je "zou moeten doen", maar niet meer voelt wat jij nodig hebt.

En toen werd ik zelf zwanger. Ik had op dat moment al 16 jaar ervaring als verloskundige. Ik kende het geboorteproces van binnen en van buiten. Maar intuïtief voelde ik: dit is niet genoeg. Ik wist veel. Maar ik vóélde te weinig. Dat wat ik miste, vond ik in haptonomische zwangerschapsbegeleiding. Voor het eerst leerde ik mijn lichaam echt voelen — niet analyseren, niet verklaren, maar ervaren.

Samen met mijn partner maakten we bewust contact met ons kindje. Die verbinding hielp me tijdens mijn bevalling. Maar misschien nog wel meer daarna. Het legde een fundament voor hoe wij samen ouders werden. Een manier van luisteren — naar jezelf, naar elkaar, naar je kind — die ik nu, jaren later, nog steeds herken.

Dat raakte iets in mij. Dit wilde ik doorgeven. Tegelijkertijd leerde ik ook mezelf beter kennen. In mijn eigen zwangerschappen vroeg ik veel van mezelf. Ik wilde het goed doen. Sterk zijn. Alles onder controle houden. Tot mijn lichaam me terugfloot. Ik ken dus het gevoel van twijfel. Van druk. Van "doe ik het wel goed?" En ik ken ook de opluchting van leren luisteren. Van niet harder je best doen, maar zachter worden. Van voelen wat je nodig hebt — en daar gehoor aan geven. Ook wanneer dat betekent dat je moet vertragen, begrenzen of hulp toelaten.

Daarom ben ik me verder gaan scholen. In haptonomie. In trauma-informed werken. In het zenuwstelsel. In mindfulness en lichaamsgericht werken. Niet om nog meer kennis te verzamelen. Maar om vrouwen — en stellen — te kunnen begeleiden op een manier die écht helpt.

Of je nu zwanger bent en verdieping zoekt, dit samen met je partner wilt dragen, of merkt dat angst, overbelasting of eerdere ervaringen nu extra meespelen — de kern blijft verbinding. Met jezelf. Met je lichaam. Met je baby. Met elkaar.

Wanneer die er is, weet je van binnenuit wat je nodig hebt. Wanneer je mag meebewegen en wanneer pauzeren. Wanneer je steun nodig hebt — en hoe je die toelaat. Dat is wat ik je help vinden.

Lees meer over mijn achtergrond en ervaring

Nieuwsgierig geworden? Plan een kennismakingsgesprek